Posted in Letters

પરબીડિયું

પ્રિય જય,
વર્ષગાંઠની શુભેચ્છાઓ.

આમ તો પત્રો લખવાનું ચલણ હવે રહ્યું નથી પણ તારા નવા સરનામે સાદી ટપાલ પહોંચે છે કે કેમ એના પ્રયોગરૂપે એક પરબીડિયું મોકલવાનું જ છે, તો સાવે કોરો કાગળ તો કેમે મોકલું! શાળામાં પત્રલેખનના વિષયો અલગ રહેતા. ઘરેથી સગા-સ્નેહીઓને લખેલા કે મળેલા પત્રોની ભાષા પણ અલગ રહેતી. પ્રતિ/પ્રિય/મુરબ્બી એવા લાગતા વળગતા સંબોધનો પછી કુશળ હશો/છીએ… મોજે ગામ ફલાણા-ઢીંકણાથી ક…ખ…ગ… ના જય શ્રીકૃષ્ણ વાંચશો… કે મુકામ અ…બ…ક…થી આપને હરઘડી યાદ કરનાર… અને પછી પત્ર લખવા પાછળની વાત મૂકાતી. છેલ્લે ફરી એક બીબાઢાળ લખાણ હોય કે; તબિયત સાચવજો, નાનકાને યાદ, પત્ર મળ્યે વળતી ટપાલ લખજો. લિ. …… ૧૫ પૈસાના પોસ્ટકાર્ડથી લઈને ૨ રૂપિયા સુધીના અંતરદેશીય સુધીની પ્રત્યાયનની એક અલગ જ રીત હતી. હવે તો એ આખી દુનિયા જ ગરક થઈ ગઈ છે. તું જ યાદ કરને તને આવો કોઈ પત્ર છેલ્લે ક્યારે મળેલો? વિજ્ઞાને આપણી ઘણી બધી કલાઓ, હુન્નર, પરંપરાઓને જાણે કે ટૂંપો જ દઈ દીધો છે.

પ્રયત્ન કરી જોજે. કોઈવાર શ્રેયને, ભાભીને કે પોતાની જાતને જ પત્ર લખી જોજે. તું અનુભવીશ કે વાતચીત થી કે ચર્ચા-સંવાદથી થતી રજૂઆતો કરતાં પત્ર પૂરી મોકળાશથી તારી વાત મૂકી દેશે.

દોસ્ત, આજકાલ ઘણીવાર તારી આંખોમાં અવસાદ તરી આવે છે. હું જોઉં છું કે એવી કોઈપણ વાત જે તને તારા પિતાની સ્મૃતિ તરફ દોરી જાય છે, એ તારી આંખો પર આંસુઓની એક ભીની પરત ભરી દે છે. હું જાણું છું કે તારા ‘જી’ સાથેનો તારો ભાવાત્મક લગાવ કેટલો બધો ઊંડો હતો. એ જ્યારે પણ વડોદરા આવતા, તું હંમેશાં મોડી રાત સુધી એમના જોડે વાતો કર્યા કરતો. આમેય તું એમનું સૌથી નાનકું સંતાન રહેલો એટલે એમનો પ્રેમ પણ તારા ઉપર સવિશેષ જ રહ્યો. એમના જવાથી તારી ભીતર પડેલો અવકાશ/ખાલીપો હું સ્પષ્ટ જોઈ શકું છું. પણ, મારી પાસે આશ્વાસનના શબ્દો જ નથી. હું તારા ખભે હાથ મૂકીને તને રડવા દઈ શકું છું. દોસ્ત, કોરોના સંક્રમણની વિભીષિકાને લીધે તારા ઘરે આવીને દિલસોજી પાઠવવાનું સૌજન્ય પણ અમે દાખવી શક્યા નથી એ બદલ દિલગીર છું. બની શકે તો એક પત્ર તારા સ્મૃતિશેષ પિતાને જ લખી જોજે.

લિ. વિજય