Posted in Poetry

સમયની ચાલ…

સમયની ચાલ બદલાઈ અને ફંટાય છે રસ્તા;
મને માફક નથી એ મંઝીલે બંધાય છે રસ્તા.
સમીપે હોય તું તો જોજનો ચાલ્યા જ કરવાનું;
ચરણ એકલ ઉપાડ્યા તો મને ગંધાય છે રસ્તા.
નથી મારા કહ્યામાં લ્યો હવે મારા જ પડછાયા;
સૂરજને દઉં જરા ઠપકો અને સંતાય છે રસ્તા.
અરે ! આ કોણ મારા ઘર લગી પગલાં મૂકી ગયું;
ગલી મારી હતી બદનામ ને પંકાય છે રસ્તા.
વતનની વાટ, ખેતર, ખોરડું સઘળું છૂટી ગયું;
રહ્યું જે શેષ એ હૈયે જડી ગંઠાય છે રસ્તા.
વિના કારણ વરસવાની પછીતે ઝાંખ તું ‘વિજય’
દઈને મોકળા મેદાન, સકંજાય છે રસ્તા.

ફિલિંગ્સ, ૧૫ મે ૨૦૧૨